Lanckorona, paplanina

 

Cześć kochani, post ten miał być opublikowany parę miesięcy temu. Potrzebowałam przerwy... od wielu 'spraw'. Miło mi do Was wrócić. Dziękuję każdemu, kto pytał, kto okazał troskę, jesteście niesamowici.

Niedawno ktoś zapytał Madre, czy prowadzę jeszcze bloga, odpowiedziała, że nie, wtedy poczułam pustkę. Wracam dla siebie, również dla tych, którzy chcą tu ze mną być. Jestem za Was wdzięczna.

Jeny, jak ja sobie myślę, że większość z Was wiosną żyje, a ja tu zimę dokładam i dokładam.

Cóż ja biedna poradzę, kocham ją, a też chcę się z Wami dzielić moimi małymi/dużymi radościami. No i może nieco ochłodzić ciepło, za którym nie przypadam, o czym większość mojej blogowej rodziny wie. :D 

Teraz jest czas, by ciepłolubni się nacieszyli, postaram się nie narzekać. (no yyy teraz czas radochy zimnolubnych hihi )

Tekst ten został napisany ostatniego dnia marca.

Zapraszam do Lanckorony.

 

Powiem Wam, że nie miałam pojęcia, że z mojego miasta mamy pociąg do tego miejsca. Powiedziałam Hermano, że może byśmy tak pojechali. Choć ma on silną fobię społeczną, zafundowaną przez wielu paskudnych 'ludzi', to sam później zaproponował mi tę wyprawę. <3

Czyż dla bliskich nie warto pokonywać swych lęków... dla niego tak.

On tak się stara, a przecież ja wiem, co go spotkało, co go nadal dręczy. Czasami się zastanawiam, ile zwykłe 'cześć' może kogoś kosztować. Może to próba pokonania strachu rwącego czyjeś wnętrzności... Może to spróbowanie raz jeszcze, choć wiary ledwie starcza...

Bądźcie dumni nawet z najmniejszych osiągnięć, jak wstanie, choć chce się zostać w łóżku, dla niektórych to ogromny sukces i tak potwierdzam, to jest SUKCES!

My, żeby dostać się do samej Lanckorony, musieliśmy iść około dziesięciu kilometrów z miejscowości Brody. Bardzo fajnie się nam szło, widoki z góry. Niby zimno, my padaliśmy z ciepła. Oboje jesteśmy zimnolubni, ale ja...dla mnie nawet minus piętnaście jest całkiem spoko. :D Także zimno plus wchodzenie pod górę równa się jedno wielkie zapocenie. Wleźliśmy, ale powiem Wam, że sama Lanckorona nas nie urzekła. Tak, może wiosną przytulniej, ale my kochamy zimę i to jest dla nas wspaniały wystrój, jaki przywdziewa nasza planeta.

Bawiliśmy się tam jednak bardzo dobrze,  z małymi wyjątkami.

Muszę zadać jedno pytanko: czy Wy również widzicie negatywne zmiany w ludziach, coraz to częściej i częściej?

Zaznaczam, nigdy nie piszę o wszystkich. <3

Dwie drogi, obok wielkie zaspy śniegu. Za nic dwie lalunie się nie przesuną. Przecież dwie królowe idą i prosto w oczy się patrzą, a ty wal w śnieg, bo przecież wyższe sfery idą i jedna za drugą nie godzi się iść. 

Ja to mam gadane, ale niektórzy już nie. Idzie takie to przemądrzałe, młode, starsze i olać każdego, jeszcze czerwony dywan rozłożyć najlepiej.

Ileż razy zwracałam uwagę. Nerwica mnie bierze... by moja Madre musiała schodzić z drogi dzieciakom, by musiała stać, bo jakaś zmęczona gapieniem się w telefon barbie, spychająca 'przeszkody', nieważne kogo, bo przecież ona liczy się najbardziej i siedzieć w busie musi. Zerknie na starszą osobę i wróci do swego jakże ważnego jestestwa, najważniejsza w całym wszechświecie. Nie zliczę, ile razy zamknięto mi drzwi przed nosem w pracy, choć szłam obładowana, wzrok puszczony z wielką pogardą, bądź zazdrością, uśmieszek zadziorny i bam... przed nosem drzwi zamknięte, ciężkie drzwi...

Takich ludzi też spotkaliśmy w Lanckoronie. Serio... opłaca się być takim pustakiem? Kiedyś takie istoty mogą natrafić na równego 'przeciwnika' i mam nadzieję, że poczują na swojej skórze, jak to jest. Czy zamknęłam tym osobą drzwi przed nosem, które zamykały mi je regularnie... zrobiłam to!!! Każdy ma swoje granice, a ja mam dość.

Sprzątaczka, doktor, ten sam szacunek się liczy! Chcę cały post o tym napisać. Pewnie wielu z Was niezłe historie mogłoby mi opisać.

My z Hermano postanowiliśmy po paru takich nieprzyjemnych sytuacjach skupić się tylko na naturze i radości z wyprawy. Oddaliliśmy się od centrum, weszliśmy w las, tu w prawo, tam w lewo. Oddaliliśmy się na bezpieczną odległość i znów zrobiło się miło.

Nie wiem, może coś minęliśmy, ale w Lanckoronie, poza lokalami oczywiście, nie mogliśmy nigdzie znaleźć toalety.

Był moment zejścia, była szansa zdążyć na wcześniejszy pociąg, okazało się, że siła w nogach niezła, to była walka z czasem.

Nie udało się, ostatnią godzinę, albo i więcej spędziliśmy na PKP. Zabawne jest to, że ten czas na PKP był naprawdę udany.

Po pierwsze, znaleźliśmy toaletę, a dokładnie toi toi. Może nie był najczystszy, ale jak potrzeba to takie toi toi nagle staje się cud miejscem. ;D

Sami powiedzcie, możecie skręcić nogę i ten oto pijaczyna nagle może się stać nie tylko pijakiem, ale i zbawicielem. 

To PKP, takie zwyczajne, niemal opuszczone, stało się miejscem odpoczynku. Miejscem, gdzie wypiliśmy domowej roboty Latte. Snuliśmy historie, a może jakieś duchy przeszłości chodzą po wnętrzu opuszczonego dworca, kto zerknie do środka pierwszy...

Piękne zielone, bardzo zdobne kolumny z miejscem na powieszenie roślin, pozwoliły mi wyobrazić sobie ten dworzec kolejowy dopiero, co zbudowany. Świeża farba, różnokolorowe kwiaty w doniczkach. Panie i panowie ubrani na starą modłę, piękne suknie, berety. Jedni czekali, drudzy wracali. Jaki mieli wtedy widok, bo na pewno nie ten szary nowoczesny budynek naprzeciwko, pewnie drzewa i krzaki.

To niepozorne miejsce stało się wyjątkowym.

Mieliśmy przesiadkę w Bielsku, pięć minut różnicy, tylko pięć minut do kolejnego. W Brodach/Lanckoronie pociąg spóźnił się dziesięć minut, potem spóźnienie było już ponad dwudziestominutowe.

Stres Marcina mnie śmieszył, że opisać się nie da. ;D 

Kurcze, znów się rozpisuję, a miało być krócej.

Pamiętacie z poprzedniego posta, jak musiałam się drzeć do pani konduktor, bo Mamuś nie chciała wejść do pociągu? Ktoś musiał odziedziczyć po niej ten lęk, bo i tu musiałam pytać, choć było napisane, czy na bank pociąg jedzie do naszej mieściny.

Chwała, że pociąg czekał. Uf, skróciłam tu na maksa. :D

Mało o samej Lanckoronie, wiem. Doceniam to miejsce, może mnie nie urzekło, ale nie musiało. Cieszę się, że tam byliśmy.

To była ważna, piękna wyprawa, która otworzyła nowe drzwi, drzwi, które mnie bardzo wzruszyły. Każda chwila z moim bratem jest dla mnie bezcenna. Ta, w której płaczemy i ta, kiedy zachowujemy się, jak dzieciaki. Te wszystkie snute marzenia, jak i toczone walki, wszystkie z nim chwile są bezcenne.

To mój brat, mój przyjaciel ukochany, moja siła.

Zaznaczę tu, bo to ważne, że choć Marcin z Wami nie pisze, to bardzo Was ceni. Cieszy się, że Was mam. Choć ciężko wierzyć mu w ludzi, to pierwszy jest do pomocy, to ceni dobro, jak mało kto. Ceni to miejsce, Was i to, jak zawsze nas wspieracie.

Dobrze, choć chciałam krócej, to zaś długi post wyszedł. Post o wielu sprawach, wiem. No bo, co w duszy gra, to na papier samo się wylewa.

Dziękuję, że czytacie, choć posty długie, to obdarowujecie mnie swym czasem, doceniam to niesamowicie.

Właśnie dla takich ludzi chce się tworzyć, tacy ludzie pomagają wierzyć, pomagają innym walczyć z traumą. Dumni bądźmy z tej naszej rodziny. Tu nie ma hejtu, tu jest wsparcie.

Przytulam mocno. <3